داستان رد پای یک راهب بودایی بر کف­پوش چوبی معبدی در چین، بسیار عجیب و حیرت­ آور است، تا آن­جا که بعضی، باورش نمی­کنند!

«هوآ-چی»، یک راهب بودایی­ ست که به مدت بیست­ و­دوسال، هر روز به معبدی در «تونگرین» رفته و نوع خاصی از عبادت بودایی را انجام می­دهد. در این نوع عبادت، فرد به حالت سجده در می­ آید و بعد به طور کامل، روی زمین دراز کشیده و کف دست­ هایش را به هم چسبانده و ادای احترام می­کند.

این راهب بودایی، مدت بیست­ و­دو سال است که هر روز به معبد می­رود و عبادت می­کند، و هر بار هم برای عبادت، در محل خاصی می­ایستد که کف­پوش چوبی دارد. لازم به ذکر است که این نوع عبادت، مثل نماز مسلمان­ها برای خدا انجام نمی­شود.

وی پیشتر، در هر بار عبادت، بین دو تا سه هزار بار حالت سجده­ ی بودایی را انجام می­داده و خود می­گوید چند وقتی­ ست که به علت کهولت سن، نمی­تواند بیشتر از هزار بار در روز، این سبک عبادت را انجام دهد. البته برای یک پیرمرد هفتاد ساله، همین تعداد رکوع و سجده­ ی بودایی به صورت پشت هم و پیوسته، شگفت­ آور است.

به علت فشار پای این راهب بودایی در این مدت طولانی و فشار انگشت­ ها، کف چوبی معبد، کمی گود شده و یک جای پا روی کف­پوش، حک شده است! عمق این جای پا، 2/1 اینچ است.

«هوآ-چی»، متخصص درمان­گری سنتی­ ست و می­گوید که ایجاد خوشنودی برای مردم از مهم­ترین علایق اوست و هم­چنین، هم­واره به دنبال فرصتی می­گردد تا بتواند عبادت خود را انجام دهد تا آرامش بیشتری را کسب کند. قدم زدن در فضای باز اطراف معبد هم از علاقه ­مندی­ های وی محسوب می­شود.

هر چند گروهی این امر را باور ندارند که این نوع عبادت باعث برجای ماندن رد پایی بر کف­پوش چوبی معبد شده­، اما پشتکار این راهب بودایی، سرلوحه­ ی عبادت، انگیزه و تلاش پی­گیر، برای بسیاری از راهبان بودایی و حتا افراد معمولی شده  است. 

توی سال­ هایی که به کار تحقیق در مورد شرق دور مشغول بودم، همیشه علاقه ­ی عجیب و غریبی به تبت داشتم و دارم. این سرزمین، واقعاً یکی از اسرارآمیزترین مناطق جهان هست و عموماً بافتِ اجتماعی سنتی خودش رو حفظ کرده، هرچند با ایجاد راه آهن جدید تبت که دولت کمونیست چین پایه­ گذار اون بوده، نگرانی­ هایی در مورد از بین رفتن آداب و رسوم سنتی در تبت به وجود اومده. بعد از تبعید دالایی ­لاما به هند، اوضاع تبت تحت کنترل دولت چین در اومد، اما هیچ­وقت مردم تبت، اعتماد و همبستگی خودشون با دالایی لاما رو از دست ندادن. مردی که بعد از حدود نیم قرن (یعنی از سال 1959 میلادی) هنوز هم روی همون اصول اخلاقی خودش استوار مونده و از اون رو برنمی­گردونه. توی سال­ های اخیر، نفوذ دولت چین، حال و هوای سنتی این سرزمین رو تحت تاثیر قرار داده.

سخت­گیری­های همیشگی نسبت به مردم و راهب­ های بودایی و عدم توجه به حقوق اجتماعی اون­ها هم باعث شده تا اعتراض ­های زیادی با نهضت مقاومت تبت، دست به دست هم بده و به شکل گسترده تری نمایان بشه. حتی توی ماه­ های اخیر هم خبرهایی از خودسوزی چند راهب بودایی به گوش رسید. دولت کمونیست این خودسوزی ­ها رو به دالایی ­لاما و صحبت­ های تحریک­آمیز اون مربوط می­کنه و از اون طرف هم، دالایی ­لاما این خودسوزی ­ها رو نشونه ­ی فشار بیش از حد و ظالمانه­ ی دولت چین به سرزمین تبت می­دونه که باعث میشه یه انسان مجبور بشه برای اعتراض، دست به خودسوزی بزنه.

با سیاست­های دولت کمونیست چین، تبت داره تمام سنت و فرهنگ خودش رو به مرور از دست میده و نسل جدید هم دارن به سمتی میرن که دستمال پیشاهنگی قرمز دور گردن بپیچن و برای آرمان­ های حزب کمونیست، مثل ربات کار کنن و البته تعداد میلیونرهای چین هم طبق محاسبات رسمی، توی سال 2015 به بیش از 502،000 نفر برسه !!

در هر حال این سرزمین شگفت­انگیز همیشه عده­ ی زیادی رو به سمت خودش جذب کرده و اساتید معنوی خیلی با ارزشی رو در خودش جای داده. امیدوارم اصالت، فرهنگ و بنیان ­های معنوی تبت با مسائلی مثل شلوار جین و موبایل و بیکینی و گوسفند ژنتیکی و غیره به خاطره­ ها نپیونده !