داستان رد پای یک راهب بودایی بر کف­پوش چوبی معبدی در چین، بسیار عجیب و حیرت­ آور است، تا آن­جا که بعضی، باورش نمی­کنند!

«هوآ-چی»، یک راهب بودایی­ ست که به مدت بیست­ و­دوسال، هر روز به معبدی در «تونگرین» رفته و نوع خاصی از عبادت بودایی را انجام می­دهد. در این نوع عبادت، فرد به حالت سجده در می­ آید و بعد به طور کامل، روی زمین دراز کشیده و کف دست­ هایش را به هم چسبانده و ادای احترام می­کند.

این راهب بودایی، مدت بیست­ و­دو سال است که هر روز به معبد می­رود و عبادت می­کند، و هر بار هم برای عبادت، در محل خاصی می­ایستد که کف­پوش چوبی دارد. لازم به ذکر است که این نوع عبادت، مثل نماز مسلمان­ها برای خدا انجام نمی­شود.

وی پیشتر، در هر بار عبادت، بین دو تا سه هزار بار حالت سجده­ ی بودایی را انجام می­داده و خود می­گوید چند وقتی­ ست که به علت کهولت سن، نمی­تواند بیشتر از هزار بار در روز، این سبک عبادت را انجام دهد. البته برای یک پیرمرد هفتاد ساله، همین تعداد رکوع و سجده­ ی بودایی به صورت پشت هم و پیوسته، شگفت­ آور است.

به علت فشار پای این راهب بودایی در این مدت طولانی و فشار انگشت­ ها، کف چوبی معبد، کمی گود شده و یک جای پا روی کف­پوش، حک شده است! عمق این جای پا، 2/1 اینچ است.

«هوآ-چی»، متخصص درمان­گری سنتی­ ست و می­گوید که ایجاد خوشنودی برای مردم از مهم­ترین علایق اوست و هم­چنین، هم­واره به دنبال فرصتی می­گردد تا بتواند عبادت خود را انجام دهد تا آرامش بیشتری را کسب کند. قدم زدن در فضای باز اطراف معبد هم از علاقه ­مندی­ های وی محسوب می­شود.

هر چند گروهی این امر را باور ندارند که این نوع عبادت باعث برجای ماندن رد پایی بر کف­پوش چوبی معبد شده­، اما پشتکار این راهب بودایی، سرلوحه­ ی عبادت، انگیزه و تلاش پی­گیر، برای بسیاری از راهبان بودایی و حتا افراد معمولی شده  است.