پیرامون آیین بودا در تایلند، در کتاب هینه‌یانه، این‌گونه گزارش شده: «آیین بودا از همان قرن اول یا دوم میلادی در سیام یا تایلند کنونی گسترش یافت. این نکته از یافته‌های باستان‌شناسی که در پونگ‌توک (Pong Tuk) در پره پتوم (Phara Pathom) به‌دست آمده ثابت می‌شود. پره پتوم، در حدود پنجاه کیلومتری غرب بانکوک و پونگ‌توک سی کیلومتر دورتر، در غرب قرار دارد. بقایای یک بنای دینی، مجسمه‌های بودا و نشانه‌هایی چون چرخ آیین، که در این منطقه به‌دست آمده احتمالا متعلق به قرن اول و دوم میلادی‌ست. آثاری نیز به‌چشم می‌خورد که دلالت دارد بر نفوذ عهد سلسله‌ی گوپته‌ی هند در این سرزمین. این آثار اشاره به مکتب دواراوتی (Dvaravati) دارد که در زمان سیوان‌زانگ، زائر چینی، یعنی در حدود نیمه‌ی اول قرن هفتم میلادی، در این سرزمین رواج داشته است.

در حدود قرن هشتم یا نهم میلادی، هم سیام و هم لائوس، از نظر سیاسی بخشی از کامبوج یا کامبوجه بودند و شرایط دینی این کشور بر آن دو نفوذ داشت. از این‌رو، هم دین برهمنی، و هم آیین بودا در کنار یکدیگر در تمام این مناطق شکوفا بودند. در حدود اواسط قرن سیزدهم تای(Thai) ها بر سیام و لائوس چیرگی یافتند و به برتری سیاسی کامبوجی‌ها پایان دادند. زیر نفوذ پادشاهان تای بود که مکتب تیره‌واده و زبان پالی، در تمام سیام و لائس رواج یافت.

در حدود سال 1361 میلادی، یکی از پادشاهان تای، رهروان دانا و دانایانی را به سیلان فرستاد و رهرو بزرگ، مها سامی‌ سنگه‌راجه (Maha Sami Sangharaja) را به سیام دعوت کرد و همو موجب گسترش آیین بودا در سراسر این سرزمین شد.»

امروزه تایلند شمار کثیری از بوداییان را در خود جای داده و این کشور، دارای بیشترین درصد بوداییان در بین کشورهای جهان است. معابد بودایی تایلند از مراکز بزرگ و قابل توجه صنعت گردشگری در این کشور محسوب می‌شوند و سالانه شمار کثیری از گردشگران و علاقمندان خارجی و داخلی را جلب می‌کنند.

شش معبد بسیار مشهور تایلند عبارتند از:

معبد وات آرون (Wat Arun)

معبد وات پراتات دوئی سوتپ (Wat Phrathat Doi Suthep)

معبد وات پراکائیو (Wat Phra Kaew)

معبد وات‌پو (Wat Pho)

معبد وات چدی لوآنگ (Wat Cheddi Luang)

معبد وات چیانگ مان (Wat Chiang Man)

در ذیل، شرح مختصری پیرامون سه معبد مهم بودایی تایلند ارائه خواهد شد:

معبد وات آرون:

این معبد بودایی در یکی از مناطق بانکوک به‌نام بانکوک‌یای (Bangkok Yai) در غربِ رودخانه‌ی چائو پرایا (Chao Phraya) قرار گرفته و نام کامل آن، وات آرون راتچا وارارام (Wat Arunratcha Wraram) است. ارتفاع بنای معبد که دارای زوایای تندی‌ست، بنابر گزارش‌های مختلف بین 80 تا 86 متر ذکر شده. چهار طرفِ ساختمان، با چهار بنای کوچک‌تر احاطه گشته و در کنار رودخانه‌ی مجاور معبد، شش عمارت به سبک چینی با سنگ گرانیت سبز قرار گرفته‌است.

نام معبد، پیشتر وات ماکوک (Wat Makok) به‌معنای معبد زیتون بود که در زمان شاه تاک‌سین (Taksin) نام آن به وات‌چائنگ (Wat Chaeng) بدل شد. معبد، تعدادی تمثال بودایی زمردین را در خود جای داده که از معبد پراکائیو به این دیر، انتقال یافته‌اند. نام معبد، در زمان شاه رامای (Rama) دوم تغییر یافت و ساختمان آن مورد اصلاح و بازسازی قرار گرفت و این روند تا دو پادشاه بعدِ از وی، ادامه یافت و نام معبد نیز به نام امروزی آن تبدیل شد که به‌معنای معبد طلوع است. نکته‌ی بسیار جالب توجه آن است که این معبد دارای تمثال‌هایی از خدایان هندو نیز می‌باشد و بعضی از قسمت‌های معبد نیز، نشانه‌هایی از آیین هندو را نمایش می‌دهند.

معبد وات پراکائیو:

این معبد که از معابد بودایی بسیار مهم تایلند محسوب می‌شود، در مرکز تاریخی شهر بانکوک قرار گرفته و نام آن به‌معنای بودای زمردین است. ساختمان معبد، در سال 1785 میلادی، زمانی که شاه رامای اول، پایتخت خود را از تونبوری (Thonburi) به بانکوک انتقال داد، بنا شد. بر خلاف معابد بودایی معمول، این معبد فاقد اقامتگاه‌های رهبانی‌ بوده است و لذا مجموعه‌ی بسیار بزرگی از ساختمان‌های مقدس، تمثال‌ها و پاگوداها (Pagoda) را شامل می‌شود.

ساختمان مرکزی معبد، بُت (Bot) نام دارد و تمثال زمردینی از بودا در آن نگهداری می‌شود، هر چند که این تمثال، بسیار کوچک است، اما برای مردم تایلند بسیار با اهمیت می‌باشد. روایت‌ها حاکی از آن است که این تمثال، در آغاز در هند ساخته شد و در سال 1434 به تایلند منتقل گشت.

محوطه‌ی خارجی معبد نیز با تمثال‌ها و تصویرگری‌های سنگی، زینت یافته و سالیانه، گردشگران بسیاری را جلب می‌کند.

معبد وات پو:

معبد وات پو یا معبد پرا چتوفون (Phra Chetuphon) در بانکوک واقع شده‌است. ساخت معبد در سال 1788 آغاز شد و در زمان شاه رامای سوم، توسعه یافت و نیز، در سال 1982 مجددا مورد تعمیر و باز‌سازی قرار گرفت. این معبد، از قدیمی‌ترین معابد بانکوک محسوب می‌شود که بیش از یک هزار تمثال بودا را در خود جای داده که در سراسر کشور، بی‌نظیر است. همچنین، معبد یک تمثال بودای درازکش بسیار عظیم را نیز داراست که طولی برابر 64 متر و ارتفاع 15 متر داشته و از روکش طلا پوشیده شده‌است.

این معبد به‌نوعی، مرکز تولدِ دوباره‌ی ماساژ باستانی تایلندی محسوی می‌شود که پیش از آن نیز مرکزی برای طب سنتی تایلندی و یک مرکز آموزشی بود. تعدای از تمثال‌های این معبد نیز حرکات و تمرین‌های یوگا را نمایش می‌دهند.

علی فرح‌بخش

تاریخ‌نگاران، ورود رسمیِ آیین بودا از هند به چین را در سال 65 میلادی و در زمان سلطنت امپراطور مینگ (Ming) از سلسه‌ی متاخرِ هان (Han) یا هانِ غربی می‌دانند. آیین بودا، به‌سرعت در سراسر چین منتشر گشت و به کشورهای مجاور نیز راه یافت. در طی سالیان متمادی، بودیسم، فراز و نشیب‌های بسیاری را پیمود و گاه، بر پیکره‌ی آیین، صدمات بسیاری وارد آمد.

انقلاب مائو (Mao Tse-tung)، نقطه‌ی عطفِ دین‌گرایی در چین بود. بسیاری از مذاهب، در سیل کمونیسم محو شدند، اما بعد از مدت زمانی، دوباره سر برآوردند، هرچند نه با کمیت و کیفیت گذشته. در دوران انقلاب فرهنگی، بسیاری از معابد چین مورد هجوم قرار گرفت و راهبان بسیاری، از معابد اخراج و تبعید شدند. گروهی از معابد، به کارخانه تبدیل شد و گروهی دیگر نیز به‌صورت متروک باقی ماند. پس از گذشت مدت زمانی، مجددا گروهی از معابد به وضعیت اولیه بازگشتند و فعایت‌های خود را از سر گرفتند.

امروزه معابد بودایی چین، علاوه بر جذب بوداییان برای انجام مراسم، نیایش و غیره، گردشگران بسیاری را از اقصی نقاط جهان به‌سوی خود می‌کشانند. بسیاری از این معابد، به‌علت داشتن دیرینه‌ی تاریخی، مورد توجه عموم و محققان است. وجود سبک‌های معماریِ خاص، پیکره‌ها و نگاره‌های بودا، انجمن‌های بودایی و … در کنار هم، معابد را به مکان‌هایی مذهبی و گردشی بدل ساخته‌است. از این‌رو، زائران و گردشگران در کنار یکدیگر به این اماکن تردد می‌کنند.

شماری از معابد بودایی مشهور چین عبارتند از:

استان جانگ‌سو (Jangsu): معبد هان‌شان (Hanshan)

استان جانگ‌سی (Jangxi): معبد دونگ‌‌لین (Donglin)

استان زه‌جیانگ (Zhejiang): معبد بائوگوئو (Baoguo) و معبد پوجی (Puji)

استان شاندونگ (Shandong): معبد زان‌شان (Zhanshan)

استان شانگهای (Shanghai): معبد بودای یشمی (Jade Buddha) و معبد جینگ‌آن (Jing An)

استان فوجیان (Fujian): معبد گوانگ‌هوآ (Guanghua) و معبد وان‌فو (Wanfu)

استان گوانگ‌دونگ (Guangdong): معبد نان‌هوآ (Nanhua) و معبد شش درخت بانیان (Banyan)

استان هنان (Henan): معبد شائولین (Shaolin)، معبد کوهستان معطر و معبد اسب سفید

استان یونان (Yunan): معبد یوآن‌تونگ (Yuantong)

در ذیل، مختصری پیرامون وضعیت، تاریخچه و موقعیت 10 معبد بسیار مشهور بودایی چین، ارائه شده‌است: (تمام تاریخ‌ها به میلادی‌ست.)

معبد اسب سفید:

این معبد، اولین معبد بودایی چین محسوب می‌شود که در زمان پادشاهیِ امپراطور مینگ از سلسه‌ی متاخر هان یا هان غربی و در سال 68 میلادی تاسیس شد. بر طبق گزارش‌های تاریخی، شبی امپراطور در خواب دید که یکی از خدایان، بر فراز قصر وی در حال پرواز است. روز بعد، امپراطور، رؤیای خود را برای وزیرش بازگو کرد و وزیر دربار، زونگ هو (Zhong Hu) به پادشاه اعلام کرد این رؤیا، احتمالا مربوط به بودا در هند است. سپس امپراطور، هیئت‌ی متشکل از هجده نفر را به‌ریاست سای یین (Cai Yin)، کین جینگ (Qin Jing) و وانگ زون (Wang Zun) برای جستجویِ آیین بودا اعزام کرد. گروه اعزامی، به‌همراه یک پیکره‌ی بودا، متون مقدس بودایی و دو راهبِ برجسته به چین بازگشتند. امپراطور، پس از بازگشتِ هیئت اعزامی، دستور ساخت معبدی با نام اسب سفید را ابلاغ کرد. این نام به یاد اسبی که متون مقدس را تا چین حمل کرد به معبد داده شد و ساختمان معبد در غربِ پایتختِ امپراطوری، لوئویانگ (Luoyang)، شکل گرفت. محل این معبد در دوازده کیلومتری شرق شهر جدید لوئویانگ در استان هنان واقع شده‌است و محیطی در حدود سیزده هکتار را شامل می‌شود. به‌تازگی، یک گذرگاه سنگی طاق‌دار به‌طول صد‌و‌پنجاه متر در جلوی دروازه‌ی اصلی ساخته شده‌است. مابینِ گذرگاه و دروازه‌ی اصلی، یک استخر با فواره‌ها و سه پل سنگی وجود دارد.

معبد بائوگوئو:

این معبد که از معابد مهایانه محسوب می‌شود، در منطقه‌ی جیانگ‌بی (Jiangbei)، در پانزده کیلومتری شمال شهر نینگ‌بو (Ningbo) در استان زه‌جیانگ واقع شده‌است. نام اصلی این معبد، لینگ‌شان (Lingshan) بود اما در سال 880 و در زمان سلسله تانگ (Tang) به بائوگوئو تغییر نام یافت. تالار اصلی معبد که در سال 1013 و در زمان سلسله‌ی سونگ (Song) شمالی بازسازی شد، امروزه از قدیمی‌ترین بناهای چوبی جنوب چین محسوب می‌شود. این معبد، هم‌چنین دارای ستون‌هایی از سلسله‌ی تانگ، تالاری مربوط یه سلسله‌ی مینگ (Ming) و یک سرسرا و چند برج متعلق به سلسله‌ی چینگ (Qing) است. این معبد ارزشمند بودایی، امروزه شمار بسیاری از گردشگران را به‌سوی خود جلب می‌کند.

معبد بودای یشمی:

این معبد در شانگهای چین واقع است و پیروان دو مکتبِ دیار پاک (Pure Land) بودایی و ذن (Zen) را در خود جای داده. تاریخ تاسیس این معبد، 1882 است. در زمان پادشاهی امپراطور گوانگ‌سو (Guang Xu) از سلسله‌ی چینگ (1875-1908)، یک راهب اعظم بودایی به‌نام هویی‌گن (Hui Gen) سفری زیارتی را به‌سوی تبت انجام داد و در راه بازگشت، از برمه عبور کرد. نماینده‌ی سیاسیِ دولت چین در برمه، دو پیکره‌ی بودای ساخته شده از سنگ یشم را به وی اهدا کرد و هویی‌گن پس از بازگشت به چین، معبد بودای یشمی را برپاساخت. یکی از پیکره‌ها به ارتفاع 195 سانتی‌متر و وزن 3 تن، بودا را در حالت نشسته به‌نمایش گذاشته است. تمثال دیگر، بودا را در حالت درازکش توصیف می‌کند.

معبد جینگ‌آن:

این معبد در ناحیه‌ی جینگ‌آن در شانگهای واقع است. معبد اولیه در سال 247 و در دوران پادشاهی وو (Wu) شکل گرفت. معبد، در سال 1216 و در زمان سلسله‌ی سونگ، بازسازی و بنای امروزی، در زمان سلسله‌ی چینگ تکمیل شد.

در عصر انقلاب فرهنگی، معبد به یک کارخانه‌ی ساختِ پلاستیک تبدیل شد و پس از آن، در سال 1983، دوباره به‌صورت معبد بودایی تغییر یافت و فعال شد.

معبد دونگ لین:

این معبد در بیست کیلومتری خارج منطقه‌ی جیوجیانگ (Jiujiang) در استان جیانگ‌سی واقع شده‌است و در سال 386 ساخته شد. معبد، در دوران تانگ تکامل یافت، اما در زمان انقلاب فرهنگی، آسیب‌ها و خسارات بسیاری بر آن وارد آمد. امروزه این معبد، یک انجمن کوچک راهبان را در خود جای داده‌است و راهبان در کنار امور معبد، به برزگری اشتغال دارند.

معبد زان‌شان:

این معبد در منطقه‌ی کینگ‌دائو (Qingdao) در استان شاندونگ واقع است. معبد از بناهای متعددی ساخته شده‌است، به انضمام یک کتابخانه‌ی کتاب‌های مقدس بودایی و یک استوپای (Stupa) بلند. معبد در سال 2004 تعمیر شد.

معبد شائولین:

این معبد که از معابد بسیار مشهور چین می‌باشد، در سونگ‌شان (Songshan) و در استان هنان واقع است. معبد، حدودا در سال 497 و در زمان سلسله‌ی وی (Wei) شمالی برپا شد و از معابد مهم چن (ذن) و نیز هنرهای رزمی قلمداد می‌شود. معبد، در طی سالیان، با یورش‌ها و حملات بسیاری روبرو بود و خسارات زیادی به آن وارد آمد. شهرت فراوان این معبد، به حضور بنیانگذار طریقت ذن، بودیدارما (Bodhidharma) در آن باز می‌گردد و هم‌چنین، گسترش فنون رزمی. شهرت نظامی معبد، در اوایل دوران سلسله‌ی تانگ (907-618) نمایان شد و از آن پس، آموزش روش‌های رزم در کنار آموزه‌های بودایی در اختیار رهروان قرار گرفت.

معبد شش درخت بانیان:

این معبد در سال 537 و در زمان سلسله‌ی لیانگ (Liang) در گوانگ‌ژو (Guangzhou) و در استان امروزیِ گوانگ‌دونگ ساخته شد. معبد در ابتدا بائوزوآنگ‌یان (Baozhuangyan) نامیده می‌شد اما در زمان سلسله‌ی سونگ شمالی، یک نویسنده به‌نام سو شی (Su Shi)، نوشته‌ای تحت عنوان شش درخت بانیان (بانیان: انجیر هندی) به‌نگارش در‌آورد و از آن پس، نام معبد تغییر کرد. ساختمان معبد در دوران سلسله‌ی سونگ شمالی به آتش کشیده شد و مجددا مورد بازسازی قرار گرفت. ساختمان اصلی معبد، در سال 1097 ساخته شد.

معبد گوانگ‌هوآ:

این معبد در زمان سلسله‌ی وی شمالی ساخته شد و یکی از هشت معبد اطراف غار مشهور سربازانِ سنگی محسوب می‌شود. معبد در پانصد متری جنوب غار و در استان فوجیان واقع است. در زمان امپراطور سوآن‌زونگ (Xuanzong) از سلسه‌ی تانگ، گروهی از راهبان هندی، برای مذاکرات و مباحثات به این معبد عزیمت کردند، پس از آن، معبد دچار تنزل شد و امپراطور یک برج در معبد بنا نهاد. این معبد در دوران دو سلسله‌ی مینگ و چینگ، مورد تعمیر و بازسازی قرار گرفت. در سال 1949، شصت راهب در این معبد اسکان داشتند. در 1965 این عده به پنحاه‌و‌هفت نقر کاهش یافت. در زمان انقلاب فرهنگی، معبد بسته شد، تمامی تمثال‌ها نابود و تمامی راهبان معبد، متفرق شدند. در فوریه‌ی 1980، معبد بار دیگر راه‌اندازی شد. در سال 1983، یک راهب سی‌و‌شش ساله به‌نام یی‌رن (Yiran) به سمتِ راهب اعظمی دیر درآمد و در سال 1990 یک راهب بیست‌و‌چهار ساله به‌نام سویی‌چنگ (Xuecheng) جانشین وی شد.

معبد وان‌فو:

این معبد در کوه هوانگ‌بو (Huangbo) و در استان فوجیان واقع است. شهرت این معبد به سی‌و‌سومین استاد اعظم آن، یین‌یوان ‌لونگ‌گی (Yimyuan Longgi) باز می‌گردد. وی که از اساتید بزرگ ذنِ چینی (چن) (Chan) محسوب می‌شود، به‌همراه مریدش مویان (Muyan) برای یافتن و درک مکتبِ ذنِ اوباکو (Obaku) به ژاپن سفر کرد.

علی فرح‌بخش