داستان رد پای یک راهب بودایی بر کف­پوش چوبی معبدی در چین، بسیار عجیب و حیرت­ آور است، تا آن­جا که بعضی، باورش نمی­کنند!

«هوآ-چی»، یک راهب بودایی­ ست که به مدت بیست­ و­دوسال، هر روز به معبدی در «تونگرین» رفته و نوع خاصی از عبادت بودایی را انجام می­دهد. در این نوع عبادت، فرد به حالت سجده در می­ آید و بعد به طور کامل، روی زمین دراز کشیده و کف دست­ هایش را به هم چسبانده و ادای احترام می­کند.

این راهب بودایی، مدت بیست­ و­دو سال است که هر روز به معبد می­رود و عبادت می­کند، و هر بار هم برای عبادت، در محل خاصی می­ایستد که کف­پوش چوبی دارد. لازم به ذکر است که این نوع عبادت، مثل نماز مسلمان­ها برای خدا انجام نمی­شود.

وی پیشتر، در هر بار عبادت، بین دو تا سه هزار بار حالت سجده­ ی بودایی را انجام می­داده و خود می­گوید چند وقتی­ ست که به علت کهولت سن، نمی­تواند بیشتر از هزار بار در روز، این سبک عبادت را انجام دهد. البته برای یک پیرمرد هفتاد ساله، همین تعداد رکوع و سجده­ ی بودایی به صورت پشت هم و پیوسته، شگفت­ آور است.

به علت فشار پای این راهب بودایی در این مدت طولانی و فشار انگشت­ ها، کف چوبی معبد، کمی گود شده و یک جای پا روی کف­پوش، حک شده است! عمق این جای پا، 2/1 اینچ است.

«هوآ-چی»، متخصص درمان­گری سنتی­ ست و می­گوید که ایجاد خوشنودی برای مردم از مهم­ترین علایق اوست و هم­چنین، هم­واره به دنبال فرصتی می­گردد تا بتواند عبادت خود را انجام دهد تا آرامش بیشتری را کسب کند. قدم زدن در فضای باز اطراف معبد هم از علاقه ­مندی­ های وی محسوب می­شود.

هر چند گروهی این امر را باور ندارند که این نوع عبادت باعث برجای ماندن رد پایی بر کف­پوش چوبی معبد شده­، اما پشتکار این راهب بودایی، سرلوحه­ ی عبادت، انگیزه و تلاش پی­گیر، برای بسیاری از راهبان بودایی و حتا افراد معمولی شده  است. 

آموزه­ های بودا به «دارما» یا آیین مشهور است. خود بودا همواره آیین را مرجع قلمداد می­کرد و نه آموزگار آیین را. سه اصل اساسی طریقت بودا عبارتند از بودا، آیین و انجمن. هر فرد بودایی ملزم است به این سه اصل معتقد بوده و پیرامون آن آگاهی یابد و همواره به این اصول پایبندی داشته و آن­ها را محترم شمارد. اصول آیین، بسیار گسترده و گاه پیچیده است.

نخستین ویژه­ گی اساسی آیین، فانی بودن و ناپایداری جهان هستی ­ست، از این رو، تمامی موجودات هستی و تمامی جهان، فاقد پایداری و جاودانگی می­باشند و دل بستن به چنین عناصر فنا­پذیری، رنج و زایش­ های مجدد را خلق خواهد کرد. چهار اصل اولیه­ ی آیین، بر همین اساس استوار است و «چهار حقیقت عالی» نام دارد.

حقیقت اول: حقیقت رنج؛ بودا زیستن را ذاتاً رنج می­دانست. تولد و مرگ، پیری، بیماری، عدم رسیدن به خواسته­ ها و آرزو­ها و غیره، همگی رنج ­آورند. حقیقت دوم: خاستگاه رنج؛ ریشه ­ی رنج و ناخوشی در این جهان، همانا آرزوها، تمنا، طمع و خواسته­ های آدمی­ ست که هرگز پایانی ندارد. حقیقت سوم: رهایی از رنج؛ رهایی از رنج، همانا دل­ کندن از آرزو و ریشه­ های به وجود آورنده ­ی رنج است. حقیقت چهارم: راه رهایی از رنج؛ این راه همان طریقت میانه است و به گردش در آوردن چرخ آیین، یعنی قرار گرفتن در مسیر «راه­ های هشتگانه­ ی عالی» که عبارتند از:

1- شناخت درست: درک حقیقت رنج، خاستگاه رنج، رهایی از رنج و راه رهایی از رنج و هم­چنین شناخت آیین. 2- اندیشه درست: اندیشه ی آزاد، فارغ از جهل و نادانی. 3- گفتار درست: خوداری از دروغ­گویی، بدگویی، درشت­گویی، یاوه­ گویی و هر کلام نادرست. 4- کردار درست: پرهیز از قتل موجودات زنده، دزدی، بی­ عفتی و زنا، و پرهیز از هر آن­چه موجب رنج و آزردگی انسان­ ها و تمامی موجودات هستی شود. 5- زیست درست: خوداری از درآمد­هایی که برای دیگران و یا موجودات زنده ­ی دنیا، ایجاد رنج و مزاحمت کند. خودداری از خرید و فروش موجودات زنده، خرید و فروش اسلحه، خیانتکاری، کلاهبرداری، ربا­خواری، طالع­ بینی، شعبده­ بازی و غیره. 6- کوشش درست: تلاش و کوشش بسیار برای دوری از بدی و ناپاکی و نزدیکی به نیکی و رستگاری. 7- آگاهی درست: کسب آگاهی و دانش پیرامون «آیین» و به کار بستن آن در راه مراقبه و راه میانه. 8- یکدلی درست: تمرکز صحیح و آگاهی پیرامون نگرش اصولی با حسی از همدردی و شفقت.

این هشت طریق در کنار هم سمبلی را به­ وجود می­ آورند که به «چرخ آیین» یا «چرخ دارما» مشهور است. رهروان، در راه رسیدن به رهایی و بیداری مطلق، موظف هستند که هشت راه عالی را به وادی عمل کشانند و نه فقط این­که آن را حفظ کرده و یا در مورد آن بخوانند و صحبت کنند. بودا در اولین موعظه­ ی خود در «گردشتگاه آهوان»، پیرامون این هشت طریق سخن گفت. لذا به گردش در آوردن چرخ آیین، همانا به معنای عمل به تمامی این موارد است و رهرو در این راه موظف است در راه میانه قدم بردارد و در طی مسیر، همواره با احترام و یکساندلی نسبت به تمامی موجودات هستی، به سوی مقصد رهسپار شود.