
آیین بودای تبتی – فرقه ی لاماییسم (کلاه زرد)
زمان ورود اندیشه های بودایی به تبت به وضوح مشخص نیست، اما احتمالاً در سده ی هفتم میلادی صورت یافته است. این سرزمین كوهستانی و فاقد جغرافیای ایده آل برای تشكیل جوامع سازمان یافته، آنچنان پیشرفت كرد تا به یكی از مراكز بزرگ مذهبی در جهان تبدیل شد. اولین پادشاهی در تبت، در حدود سال 600 میلادی پایه ریزی شد. نخستین جرقه های گرایش به آیین بودا در سال های 792 تا 794 میلادی در «لهاسا» شكل گرفت و پس از آن، کیش بودایی، دین رسمی مردم تبت شد و در تار و پود فرهنگ و سنن آنان نفوذ كرد. در این میان، آیین بودایی با فرودهایی نیز مواجه گشت.
پر آوازه ترین مكتب بودایی تبت، مكتب بودایی «لاماییسم» یا مكتب «كلاه زرد» است. این مکتب در اوایل قرن پانزدهم شكل گرفت و رهبران آن، تحت عنوان «دالایی لاما»، یكی پس از دیگری، رهبری مذهبی تبت را بر عهده میگرفتند.
در سال 1642، دالایی لامای پنجم به فرمانروایی سراسر تبت منصوب شد و این روال ادامه داشت تا سال 1959 كه دولت چین کمونیست، دالایی لامای چهاردهم (كنونی) را از تبت اخراج كرد. وی هم اکنون در شمال هند در تبعید به سر میبرد.
واژه ی «دالایی» در زبان مغولی به معنی «اقیانوس» است و «لاما» به معنای معلم. لازم به ذکر است که واژه ی «لاما»(Lama) در حقیقت «bla-ma»ست، با ساکن روی حرف« b ». این لقب، توسط مغول های مهاجم به سرزمین تبت، به بزرگان بودایی داده شد و نشانی ست از احترام آنها به آیین بودا و رهبران آن.

بیان دیدگاه | برچسبها: لاما, لاماییسم, مغول, چین, کلاه زرد, کمونیست, آیین بودای تبتی, بودیسم, بودیسم تبتی, بودا, بودایی, تبت, دالایی لاما, دالایی لامای چهاردهم, علی فرحبخش | نوشته شده دربودیسم, تبت

توی سال هایی که به کار تحقیق در مورد شرق دور مشغول بودم، همیشه علاقه ی عجیب و غریبی به تبت داشتم و دارم. این سرزمین، واقعاً یکی از اسرارآمیزترین مناطق جهان هست و عموماً بافتِ اجتماعی سنتی خودش رو حفظ کرده، هرچند با ایجاد راه آهن جدید تبت که دولت کمونیست چین پایه گذار اون بوده، نگرانی هایی در مورد از بین رفتن آداب و رسوم سنتی در تبت به وجود اومده. بعد از تبعید دالایی لاما به هند، اوضاع تبت تحت کنترل دولت چین در اومد، اما هیچوقت مردم تبت، اعتماد و همبستگی خودشون با دالایی لاما رو از دست ندادن. مردی که بعد از حدود نیم قرن (یعنی از سال 1959 میلادی) هنوز هم روی همون اصول اخلاقی خودش استوار مونده و از اون رو برنمیگردونه. توی سال های اخیر، نفوذ دولت چین، حال و هوای سنتی این سرزمین رو تحت تاثیر قرار داده.
سختگیریهای همیشگی نسبت به مردم و راهب های بودایی و عدم توجه به حقوق اجتماعی اونها هم باعث شده تا اعتراض های زیادی با نهضت مقاومت تبت، دست به دست هم بده و به شکل گسترده تری نمایان بشه. حتی توی ماه های اخیر هم خبرهایی از خودسوزی چند راهب بودایی به گوش رسید. دولت کمونیست این خودسوزی ها رو به دالایی لاما و صحبت های تحریکآمیز اون مربوط میکنه و از اون طرف هم، دالایی لاما این خودسوزی ها رو نشونه ی فشار بیش از حد و ظالمانه ی دولت چین به سرزمین تبت میدونه که باعث میشه یه انسان مجبور بشه برای اعتراض، دست به خودسوزی بزنه.
با سیاستهای دولت کمونیست چین، تبت داره تمام سنت و فرهنگ خودش رو به مرور از دست میده و نسل جدید هم دارن به سمتی میرن که دستمال پیشاهنگی قرمز دور گردن بپیچن و برای آرمان های حزب کمونیست، مثل ربات کار کنن و البته تعداد میلیونرهای چین هم طبق محاسبات رسمی، توی سال 2015 به بیش از 502،000 نفر برسه !!
در هر حال این سرزمین شگفتانگیز همیشه عده ی زیادی رو به سمت خودش جذب کرده و اساتید معنوی خیلی با ارزشی رو در خودش جای داده. امیدوارم اصالت، فرهنگ و بنیان های معنوی تبت با مسائلی مثل شلوار جین و موبایل و بیکینی و گوسفند ژنتیکی و غیره به خاطره ها نپیونده !

بیان دیدگاه | برچسبها: مقاومت تبت, نهضت مقاومت تبت, چین, هند, کمونیست, بودایی, تبت, تبتی, خوسوزی راهبان بودایی, دالایی لاما, راهب بودایی | نوشته شده دریادداشت, تبت