تبت که روزگاری، از شگفت‌انگیزترین سرزمین‌های جهان محسوب شده و سرشار از باورها و سنت‌های منحصر به‌‌فرد بود، امروزه دیگر شگفتی‌های خود را تا حد زیادی از دست داده‌است. لهاسا، مرکز مذهبی و سیاسی تبت، مثل بسیاری از مناطق چین، در حال تبدیل شدن به شهری مدرن ا‌ست.

لهاسا، مرکز تبت

دیگر مناطق بام جهان نیز، دستخوش تغییرات اساسی هستند. اما فرآیند مدرن شدن در تبت، با بسیاری از نقاط جهان، تفاوت دارد چرا که این روند، با چیزی همراه بوده و هست که دالایی‌لامای چهاردهم، آن‌را «نسل‌کشی فرهنگی» می‌داند.

در سال‌های اخیر، آن‌چه باعث زوال هر چه بیشتر تبت شده‌است، چیزی نیست مگر سیاست‌های حزب کمونیست چین در حیطه‌ی مدرنیزاسیون، آن‌هم مدرن شدن به سبک و سیاق سوسیالیستی چینی‌‌اش، و البته با توسل به اسلحه. برنامه‌های مدرن‌سازی تبت، مستقیما از سوی حزب کمونیست چین رهبری می‌شود؛ دولتی که در فهرست ناقضان حقوق بشر، حضوری فعال دارد.

سوسیالیسم و تبت

عقاید سوسیالیستی، در اواخرقرن نوزدهم وارد چین شد و در سال 1907، کمونیسم آنارشیستی، شکل غالب عقاید سوسیالیستی در چین بود. با این وجود، در سال 1921 بود که حزب کمونیست، رسما در چین تاسیس شد و تا به‌قدرت رسیدن این حزب در سال 1949 و تاسیس جمهوری خلق چین، این کشور فراز و نشیب‌ها و درگیری‌های داخلی بسیاری را از سر گذراند.

به‌قدرت رسیدن مائو در راس حزب کمونیست، آغاز شدت گرفتن درگیری‌های مابین تبت و چین بود.

اول اکتبر 1949، پیروزی حزب کمونیست و اعلام جمهوری خلق چین توسط مائو، میدان تیان‌آن‌من، پکن

دولت کمونیست، تبت را جزیی از خاک مادری چین اعلام کرد و به نفوذ در این سرزمین پرداخت. شروع این نفوذ، با شعارها و تبلیغات زیبایی همراه بود که به‌مرور زمان، رنگ و لعاب خود را از دست داد. رسانه‌های چین، تصاویر سربازان ارتش کمونیست را در حال کاشتن بذر درخت‌ها در مسیر حرکت‌شان به‌‌سوی مرکز تبت، به‌نمایش گذاشتند. در گزارش رسانه‌های دولتی چین، سربازهای ارتش سرخ، در کشت محصول، به کمک روستایی‌های تبتی می‌رفتند. در بدو ورودشان به روستاها و شهرها، مردم با رقص و آواز به استقبال آن‌ها می‌آمدند و این دست تبلیغات، چنان تاثیرگذار بود که دالایی‌لاما در یکی از مصاحبه‌‌های خود در سال‌های اخیر، گفت که خود او نیز چنان جذب کمونیسم شد که به طنز، لقب بودایی کمونیست به خود داده بود.

تبت، لهاسا، دهم مارس 1959

با وجود تبلیغات بسیار گسترده‌ی دولت کمونیست چین در رسانه‌های ملی، به‌مرور زمان، سبک و سیاق برخوردها تغییر کرد. دیرهای بودایی‌ تخریب و راهب‌ها و مخالفان، کشته، بازداشت و به اردوگاه‌های کار اجباری تبعید شدند. حمله‌های نظامی ارتش چین، شکل منسجم‌تری به خود گرفت و این روند تا دهم مارس 1959 که لهاسا رسما درهم شکست، ادامه یافت. تبتی‌ها می‌گویند که دولت چین، بیش از یک میلیون تبتی را قتل‌عام کرده‌است، چیزی که چینی‌ها قویا آن را رد می‌کنند.

مدرن‌سازی

پس از سقوط لهاسا و تبعید دالایی‌لاما به هند، دولت کمونیست، برنامه‌های بلند مدت خود مبنی بر یکسان‌سازی تبت با خاک مادری چین را به مرحله‌ی عمل درآورد. پاکسازی تبت از مخالفان و سیطره بر تمامی ابعاد زندگی مردم این سرزمین، در پس شعار برابری و مدرن‌سازی، آغاز شد.

نقطه‌ی عطف مدرنیزاسیون سوسیالیستی چین در تبت، پروژه‌ی راه‌آهن چینگ‌های – تبت بود.

راه‌آهن چینگ‌های – تبت

این طرح که یکی از بزرگ‌ترین پروژه‌های ترابری چین محسوب می‌شود، در سال 2001 آغاز شد و هرچند بسیاری آن‌را غیرممکن می‌دانستند، به سرانجام موفقیت‌آمیزی دست یافت که هدف آن، ارتقا سطح فرهنگی تبت، بهره‌بردای از معادن و باز شدن درهای تبت به‌روی جهان مدرن، اعلام شد.

دالایی‌لاما، پس از افتتاح این راه‌آهن، طی بیانیه‌ای در چهل‌و‌هشتمین یادواره‌ی قیام صلح‌آمیز مردم تبت، رسما اعلام داشت که این پروژه، با وجود مزایایی که برای توسعه دارد، خطرات فرهنگی و طبیعی بسیاری را رقم خواهد زد.

دولت کمونیست چین، ارتقا سطح فرهنگی تبت را در سرلوحه‌ی برنامه‌های مدرن‌سازی این سرزمین قرار داد، اما آن‌چه در گذر زمان نمود یافت، سیل دلالان و بازرگانان چینی به تبت بود که موجب رانش بومیان تبتی به روستاهای مجاور و وخیم‌تر شدن وضع معیشتی و زندگی‌شان شد.

مدرن‌سازی سوسیالیستی در تبت، با سلطه‌ی دائمی نظامیان چینی همراه شد. این مدرن‌سازی، بعضی دستاوردهای قابل توجه نیز داشت، هر چند منافع آن، عموما به نفع دولتمردان حزب کمونیست چین بوده و هست.

رفقای میلیاردر

نظام حاکم بر کشور وسیع و پرجمعیتی که بنیان سیاسی‌اش بر مبنای سوسیالیسم بنا شده، امروزه دیگر با سرمایه‌داران سر ناسازگاری ندارد. این امر تا به آن‌جا مشهود است که تعداد ثروتمندان حزب کمونیست چین که به طعنه آن‌ها را «رفقای میلیاردر» می‌نامند، رو به فزونی‌ست.

نماد حزب کمونیست چین

به گزارش هورون ریپورتس، وبسایتی که آمار ثروتمندان چین را منتشر می‌کند، در سال 2012، ۱۶۰ تن از ۱۰۲۴ نفری که به‌عنوان «ثروتمندترین چینی‌ها» شهره هستند، در مهم‌ترین ارگان‌های حزب کمونیست به پست‌های کلیدی دست یافته‌اند.

این وبسایت هم‌چنین اعلام کرده‌است که ۷۵ تن از ۳هزار عضو مجلس ملی نمایندگان خلق چین از ثروتمندترین شهروندان این کشور هستند. متوسط ثروت هر کدام از این ۷۵ نفر، یک میلیارد دلار تخمین زده می‌شود. در این صورت، مجلس خلقی چین نسبت به تمامی مجالس دنیا بیش‌ترین تعداد میلیاردر را در خود جا داده‌است. (DW.DE)

تصویر تبت مدرن

ارتقا سطح فرهنگی و مدرن‌سازی تبت، این سرزمین را به‌جایی رسانده که یافتن بومی‌هایی با سنت‌های فرهنگی در آن، کار دشواری شده‌است. مدرنیزاسیون سوسیالیستی دولت چین، لهاسا و بسیاری از مناطق تبت را به بازار مکاره‌ی سرمایه‌داران چینی بدل کرده که بومی‌های تبتی را به زانو درآورده‌اند. از سوی دیگر، فشارهای دولتی بر جامعه‌ی راهبان بودایی تبت، اعتراضات گسترده‌ای را دربرداشته که خودسوزی عده‌ای از راهبان بودایی در تبت، از نشانه‌های عمق فشارها بر این بخش از جامعه است. 

تبت مدرن، لهاسا

لهاسا، که زمانی یکی از بزرگ‌ترین مراکز بودایی جهان با آداب و رسومی منحصربه‌فرد محسوب می‌شد، با تسلط نیروهای نظامی حزب کمونیست چین، در حال تبدیل شدن به شهری‌ست با فست‌فودهای متنوع و تبلیغاتی که در آن، لاماهای اعظم بودایی، با سرخوشی بسیار در حال نوشیدن کوکاکولا هستند.

تقویت صنعت توریسم در تبت که یکی از اهداف جانبی دولت کمونیست چین برای درآمدزایی بود، جای خود را به سرمایه‌داران چینی‌تبار مهاجر به تبت داد، زیرا اطلاع‌رسانی بعضی از گردشگران پیرامون وضعیت رو به زوال تبت، می‌توانست انعکاس مخربی در رسانه‌های جهانی بر علیه دولت چین داشته باشد.

اصلاحات حزبی در چرخه‌ی تکرار

اعضای حزب کمونیست چین، پس از هر تغییر و جایگزینی – که پشت درهای بسته انجام می‌شود و خلق، هیچ دخالتی در آن ندارند – به‌شکلی کلیشه‌ای اعلام می‌کنند که در حزب باید اصلاحاتی انجام شود. تمام اعضای تازه به‌قدرت رسیده در حزب کمونیست، در اولین بیانیه‌های خود، دم از اصلاحات می‌زنند. این اصلاحات، سال‌هاست که در بدنه‌ی حزب کمونیست چین در حال انجام است و به‌نظر می‌رسد که تنها ثمره‌ی آن، رشد بسیار زیاد شکاف میان ثروتمندان و فقیران در چین بوده‌ که اعتراضات پراکنده‌ و نارضایتی شهروندان بسیاری را موجب شده‌است.

تبت آزاد

دولت چین، سال‌هاست که به عناوین مختلف، به نقض حقوق بشر محکوم می‌شود. اما این محکومیت، در پس قدرت اقتصادی و نظامی این دولت قدرتمند، رنگ می‌بازد. با این وجود، بسیاری از مردم تبت و هواداران غیرتبتی‌تبار آن‌ها، همچنان بر ایده‌ی «تبت آزاد» تاکید دارند و فعالیت می‌کنند؛ تبتی آزاد، رها از تسلط حکومت نظامی و برنامه‌های مدرنیزاسیون سوسیالیستیِ رفقای میلیاردرِ حزب کمونیست چین.

علی فرح‌بخش

15 ژوئن 2014

تبت و مدرنیزاسیون سوسیالیستی – دانلود

تبت آزاد

استفاده از این مقاله با ذکر منبع، بلامانع است.

امروز داشتم آرشیو نوشته‌های وبلاگ قبلی‌م «دریچه‌ای به شرق» رو نگاه می‌کردم. فایل‌های این وبلاگِ منفجر شده، به‌طرز شگفت‌انگیزی توی حافظه‌ی موبایل منفجر شده‌ی قبلی‌م، یادگاری مونده. داشتم مطلب‌ها رو دوباره مرور می‌کردم. بعضی از اون‌ها رو گاهی توی این وبلاگ هم آوردم. چشمم به مطلب‌هایی افتاد که اون زمان در مورد تبت می‌نوشتم. بیشترش رو خودم می‌نوشتم و گاهی از منابع دیگه هم نقل قول می‌کردم. یادم هست که قبل از شروع المپیک پکن، تبتی‌ها خیلی شلوغ‌کاری کردن و انعکاس خبرهای تبت هم توی رسانه‌های بین‌المللی خیلی زیاد شد و من هم تا حدودی، با وبلاگم، قضیه رو دنبال می‌کردم.

گاهی وقت‌ها نمی‌دونم که به تبت علاقه دارم، یا این‌که تبت، دغدغه‌ی من هست. با مروری به نوشته‌هایی که به‌صورت مقطعی، در مورد وضعیت این سرزمین نوشتم و هنوز هم دوست دارم که در موردش بیشتر بنویسم، فکر کنم که احساس من به این سرزمین، بین علاقه و دغدغه، تبدیل شده به «دَلاغه»!!!

متاسفانه صحبت از تبت، برای ما ایرانی‌ها خیلی موضوع جذابی نبوده و نیست و عموما هم از تبت بی‌خبریم، مگر این‌که اتفاق خیلی خاصی بیفته که اون‌ هم مثل خیلی از خبرهای دیگه، یکی دو روزی توی فضاهایی شبیه سایت بالاترین میاد و بعد هم مثل خیلی چیزهای دیگه، به خاطره‌ها می‌پیونده! نه، خوب که فکر می‌کنم می‌بینم حتا به خاطره‌ها هم نمی‌پیونده!  

در هر حال، این مختصر تلاش من بوده توی این چند سال اخیر برای نیم‌نگاهی به مشکلات تبت که بیشتر از نیم قرن هست ادامه داره و دنیا هم گویا فعلا انقدر بدبختی داره که فنا شدن یه سرزمین و فرهنگ و مذهب‌ش، به فلان‌ش هم نیست! برای بیشتر ایرانی‌ها هم، تبت یه چیزیه شبیه «ولم کن هانی! حوصله ندارم!».

چندتایی از مطلب‌هایی که در خصوص تبت نوشتم، چه به‌صورت وبلاگی و دوستانه، و چه به‌شکل مقاله‌های رسمی و منتشر شده رو می‌تونین بخونین. یه خبر هم از یکی از روزنامه‌های اون موقع هست که در مورد تبت کار کرده بود و من هم گذاشته بودم توی وبلاگ که این‌جا هم میذارم برای هماهنگی با موضوع مربوطه. چندتایی مقاله‌ی مفصل در مورد تبت هم توی ایران نوشتم و به خاطرِ نمی‌دونم چرا، منتشر نشد! فایل‌هاش هم ترکید نابود شد! خلاص….. اما….. نهضت ادامه دارد…..

**********

پاییز 1385

چین چه در سر دارد؟ (نکاتی درباره‌ی برگزاری اولین همایش جهانی بودیسم در چین)، ماهنامه‌ اخبار ادیان، شماره 20 و 21، پاییز 1385

چین چه در سر دارد

**********

تبت و دولت کمونیست

11 بهمن 1386

(از آرشیو وبلاگ دریچه‌ای به شرق/ علی فرح‌بخش)

توی چند سالی که به کار تحقیق در مورد شرق دور مشغول بودم، همیشه علاقه‌ی عجیب و غریبی به تبت داشتم و دارم. این سرزمین، واقعا یکی از اسرار‌آمیز‌ترین مناطق جهان هست و عموما بافت اجتماعی سنتی رو در خودش داره، هرچند با ایجاد راه‌آهن جدید تبت که دولت کمونیست چین پایه‌گذار اون بوده، نگرانی‌هایی در مورد از بین رفتن آداب و رسوم سنتی در تبت به‌وجود اومده. بعد از تبعید دالایی‌لاما به هند، اوضاع تبت تحت کنترل دولت چین در اومد، اما هیچ‌وقت مردم تبت، اعتماد و هم‌بستگی خودشون با دالایی‌لاما رو از دست ندادن. من چند سالی هست که اخبار مربوط به تبت و دالایی‌لاما رو دنبال می‌کنم و گاهی با دفتر دالایی‌لاما و نهضت مقاومت تبت و دولت تبت در تبعید، تماس‌هایی هم می‌گیرم، اما نکته‌ی خیلی جالب برام این هست که دالایی‌لاما هرگز از راهی به‌غیر از احترام متقابل، اقدام نکرده، چیزی که امروزه برای ما ایرانی‌ها یه کم مسخره به‌نظر می‌رسه.

چند وقت پیش، توی مجله‌ی اخبار ادیان، مقاله‌ی خبری کوتاهی نوشتم در مورد اولین همایش بودیسم توی چین و حاشیه‌های اون. امیدوارم این مقاله رو سفیر چین نخونه! می‌خوام ویزا بگیرم! از قضای فلک، مقاله‌ی بعدیم هم در مورد تبت و تحولات نوین برخاسته از ایجاد راه‌آهن جدید هست که امیدوارم اگه چاپ شد، به‌خیر بگذره!

در هر حال، این سرزمین شگفت‌انگیز، همیشه عده‌ی زیادی رو به‌سمت خودش جذب کرده و اساتید معنوی خیلی با ارزشی رو در خودش جای داده. امیدوارم اصالت، فرهنگ و بنیان‌های معنوی تبت، با مسائل مضحکی مثل شلوار جین و موبایل و بیکینی و گوسفند ژنتیکی و … لکه‌دار نشه!

**********

اسفند 1386

دین تبتی روی خط آهن چین، ماهنامه اخبار ادیان، شماره 24 و 25، اسفند 1386

دین تبتی روی خط آهن چین

**********

شورش در تبت

8 فروردین 1387

(از آرشیو وبلاگ دریچه‌ای به شرق / علی فرح‌بخش)

چند وقتی هست که تظاهرات و شورش تبتی‌ها توی رسانه‌های جهان، گل کرده و این وسط خبرهای ضد و نقیضی هم به‌گوش می‌رسه. در این‌که تبتی‌ها سال‌هاست با دولت چین مشکل دارن شکی نیست اما این‌که توی این چند روز واقعا چه اتفاقاتی افتاده کاملا واضح نیست. بعضی رسانه‌ها اعلام کردن که تبتی‌ها تظاهرات آرومی رو داشتن و پلیس با اون‌ها برخورد تندی داشته و یه سری از رسانه‌ها خبر میدن که تظاهرات‌ها واقعا خشونت‌آمیز بوده و پلیس مجبور به اعمال زور شده.

در هر حال، قضیه‌ی آزادی‌خواهی تبت، بحث نوپایی نیست و بعد از اشغال تبت توسط ارتش چین کمونیست و تبعید دالایی‌لاما به هند، مبارزه برای آزادی تبت متوقف نشد و به شکل‌های مختلف مبارزاتی صورت گرفت و الان هم به یه بحران تبدیل شده. اما این وسط، خود تبتی‌ها هم کمی به‌هم‌ریخته دارن عمل می‌کنن. دالایی‌لاما که بعد از تبعید به هند توی شهر دارام‌سالا زندگی می‌کنه و این شهر به لهاسای کوچک معروف هست، مبارزات کاملا منحصر به فرد خودش رو که بر اساس عدم خشونت هست دنبال می‌کنه و هنوز معتقده که مسئله‌ی تبت رو باید با روش‌های صلح‌آمیز حل کرد. هر چند که بعد از گذشت تقریبا نیم قرن، دولت چین هنوز حاضر به مذاکره با دالایی‌لاما نیست و روی حرف خودش پافشاری می‌کنه. این امر باعث شده تا چهره‌ی بین‌المللی چین، کمی خدشه‌دار بشه و هنوز هم دولت چین، حاضر به مذاکره با دالایی‌لاما نیست.

از طرف دیگه، جنبش‌های دیگه‌ای مثل نهضت مقاوت تبت و جنبش جوانان تبت، روش‌هایی رو اجرا می‌کنن که عموما با روش دالایی‌لاما مغایرت داره. شورش تبت که در آستانه مسابقات المپیک، به‌نوعی منفجر شده و رسانه‌های غربی به اون دامن زدن، وجهه‌ی چین رو بد جلوه داده. مسابقاتی که پیام اون اتحاد و همبستگی تمام انسان‌های جهان هست، قراره توی کشوری برگذار بشه که خودش به‌نوعی داره حقوق بشر رو نقض می‌کنه و زیر پا می‌ذاره! البته این‌که واقعا این‌کار داره انجام میشه یا نه رو نمیشه دقیقا رد یا تایید کرد. علیهذه تبتی‌ها که سال‌ها مبارزه و مخالفت خودشون رو به‌صورت کاملا آشکار جلوه نداده بودن، ناگهان شورشی رو به پا کردن که در سال‌های اخیر، بی‌سابقه هست.

دولت چین، بعد از راه‌اندازی خط راه‌آهن تبت که مرتفع‌ترین خط آهن جهان هست، کانال کاملا تازه‌ای برای ورود به تبت و کنترل این سرزمین ایجاد کرد و باعث ورود صدها هزار غیر تبتی به تبت شد که این امر برای تبتی‌ها که حامی بنیان‌ها و فرهنگ سنتی خودشون هستن، به‌نوعی تخریب اصالت‌هاشون محسوب میشه.

در حال حاضر، همه منتظر هستن تا دولت چین، راه حل اساسی و مورد قبولی رو در مورد تبت اتخاذ کنه تا ابهام به‌وجود اومده در سطح بین‌المللی و هم‌چنین خواسته‌های تبتی‌ها مورد توجه قرار بگیره و به‌قول ما ایرانی‌ها، ختم به‌خیر بشه …..

**********

18 فروردین 1387

(از آرشیو وبلاگ دریچه‌ای به شرق)

تشدید ناآرامی‌ها در تبت

نیروهای پلیس نظامی چین روز گذشته ۸ تن از هواداران راهبان بودایی را در ناآرامی‌های شهر کوچک دونگو در ایالت سیچوان کشتند تا بحران اعتراضات جدایی‌طلبانه تبتی‌ها بار دیگر به یک سوژه داغ رسانه‌ای تبدیل شود. به گزارش روزنامه تایمز چاپ لندن، ناآرامی‌ در شهر دونگو که در نزدیکی مرزهای تبت در ایالت سیچوان قرار دارد زمانی بالا گرفت که تعدادی از پلیس‌های نظامی ارتش خلق سعی کردند عکس‌های دالایی‌لاما، رهبر در تبعید تبتی‌ها را از تظاهرکنندگان بگیرند که این مسئله به بروز درگیری بین تظاهرکنندگان و نظامی‌ها منجر شد. در حالی که دولت چین سعی دارد با کنترل اوضاع در آستانه برگزاری المپیک ۲۰۰۸ پکن از این مناسبت به منزله تابلویی تبلیغاتی برای نشان دادن پیشرفت‌های چین استفاده کند، از سرگیری اعتراض جدایی‌طلبان تبت موجبات خشم و نگرانی رهبران ارشد جمهوری خلق چین را فراهم آورده است. ناآرامی‌های روز گذشته یکی از خون‌بارترین موارد رویارویی تظاهرکنندگان هوادار دالایی‌‌لاما با ارتش چین بود که در آن هشت نفر بر اثر شلیک سربازان چین کشته شده و ده‌ها تن مجروح شدند . از آن‌جا که دولت چین ورود خبرنگاران را به مناطق ناآرام ممنوع کرده آمار دقیقی از تعداد مجروحان در دست نیست. مردم دونگو که دیروز از ورود سربازان چینی به معبد تاریخی تونگ در حاشیه این شهر خشمگین بودند با تجمع در خیابان‌های شهر با در دست گرفتن تصاویر دالایی‌لاما شعار «زنده‌باد دالایی‌‌لاما» سر دادند. نیروهای ارتش برای متفرق کردن تظاهرکنندگان وارد عمل شدند که برخورد خشونت‌آمیز آن‌ها با کسانی که تصاویر دالایی‌لاما را در دست داشتند جرقه درگیری را زد.

حادثه از نگاه چین‌

رسانه‌های دولتی چین روز گذشته ضمن تایید حادثه دونگو ادعا کردند درگیری بین تظاهرکنندگان و معترضان زمانی به‌وقوع پیوست که حاضران در تظاهرات به‌سوی یکی از مقامات محلی حمله‌ور شده و وی را مورد ضرب و شتم قرار دادند. خبرگزاری چینی شینهوا عصر دیروز گزارش داد با توجه به اقدامات خصمانه شرکت‌کنندگان در تظاهرات، چاره‌ای جز استفاده از گلوله‌های واقعی علیه ضاربان مقام محلی وجود نداشته‌است.

پوسترهای دردسرساز

دولت چین از اواسط دهه ۹۰ نگاهداری و حمل تصاویر دالایی‌لاما را منع کرده‌است. دالایی‌‌لاما در آن زمان ادعا کرده بود از حلول روح پانچن‌لاما، از رهبران پیشین بودایی‌های تبت که در سال ۱۹۸۹ درگذشت در کالبد کودکی که جانشین او خواهد شد، اطلاع یافته است. این ادعا به مثابه بی‌اعتبار کردن لامای بعدی بود که توسط دولت چین تعیین شده‌است. کودکی که دالایی‌لاما مدعی رسوخ روح پانچن‌لاما در کالبد او بود از شاگردان یکی از معابد مهم بودایی در تبت بود که به‌دنبال اظهارات دالایی‌لاما ناپدید شد و تلاش‌های دولت چین برای یافتن او به نتیجه نرسید.

شرط حضور سارکوزی در افتتاحیه المپیک پکن‌

راما یاده، وزیر امور حقوق بشر فرانسه روز گذشته اعلام کرد نیکولا سارکوزی، رییس‌جمهوری این کشور در صورت عدم ازسرگیری مذاکرات چین با دالایی‌لاما در مراسم افتتاحیه بازی‌های المپیک پکن شرکت نخواهد کرد. به گزارش خبرگزاری رویتر،‌ یاده ضمن تشریح شرایط سارکوزی برای حضور در مراسم افتتاحیه‌ بازی‌های المپیک گفت: پایان خشونت‌ها علیه مردم تبت، آزادی زندانیان سیاسی، انجام تحقیقات در خصوص اوضاع تبت و هم‌چنین آغاز مذاکرات با دالایی‌لاما، رهبر معنوی تبتی‌ها از جمله شرایط سارکوزی برای شرکت در این مراسم است.

(منبع: روزنامه جام جم، ۱۸ فروردین ۱۳۸۷)

**********

3 مرداد 1387

المپیک پکن

(از آرشیو وبلاگ دریچه‌ای به شرق / علی فرح‌بخش)

«المپیک تابستانی ۲۰۰۸ که به‌طور رسمی به نام بازی‌های المپیک بیست و نهم شناخته می‌شود از ۸ اوت ۲۰۰۸ تا ۲۴ اوت ۲۰۰۸ میلادی در شهر پکن در کشور جمهوری خلق چین برگزار خواهد شد. بازی‌ها دقیقا در ساعت ۰۸:۰۸:۰۸ شب به وقت محلی پکن با روشن شدن مشعل المپیک و به‌طور رسمی آغاز خواهد شد و با حضور تقریبی 10،500 ورزشکار در ۲۸ رشته ورزشی به کار خود ادامه خواهد داد. بسیاری از تحلیل‌گران ورزشی بر این عقیده هستند که بازی‌های المپیک تابستانی پکن، سیاسی‌ترین دوره در تاریخ بازی‌های المپیک در دوران معاصر می‌باشد.»

خبری که بالا خوندین گزارش کوتاهی بود از برگذاری قریب‌الوقوع المپیک پکن. جالب این‌جاست که بازی‌های المپیک برای اتحاد مردم جهان و با پیام صلح جهانی شکل می‌گیره اما از اون‌جایی که سیاست همیشه دستی در تمام امور داره، این بازی‌ها هم از گزند سیاست به دور نموندن.

طی چند ماه اخیر، پکن نشون داده که می‌تونه میزبان خوبی برای المپیک باشه اما در عین حال چالش‌هایی هم به‌وجود اومده که میشه برای نمونه به مسائل زیر اشاره کرد: بحران تبت، مخالفت دولت تایوان با عبور مشعل المپیک از این کشور به‌علت درگیری‌های چین و تایوان بر سر الحاق تایوان به خاک مادری چین، متهم کردن دولت چین به نقض حقوق بشر از سوی سازمان عفو بین‌الملل و ابراز نگرانی کمیته‌ی بین‌المللی المپیک در مورد وضعیت آلودگی هوا در پکن.

با تمام این وجود، بازی‌های المپیک پکن علاوه بر داشتن جذابیت‌های خاص خودش، برای قاره آسیا افتخاراتی رو به‌همراه داره و بسیار جالبه که المپیک این دوره در کشوری برگذار میشه که یک ششم جمعیت جهان رو در خودش جای داده! 

**********

«تبت، دین و دولت کمونیست» رادیو کوچه

بخش اول / 22 اسفند 1390

مشاهده

دانلود

«تبت، دین و دولت کمونیست» رادیو کوچه

بخش دوم / 29 اسفند 1390

مشاهده

دانلود

**********

چین، دالایی‌لاما و روایت نسل‌کشی در تبت / رادیو زمانه

16 تیر 1391 / ۶ ژوئیه ۲۰۱۲

مشاهده

دانلود

**********