مقصد، هرگز ناچیز نیست، گو این‌که راه، همیشه لذت‌بخش‌تر است. ملامت، به کدورت می‌انجامد، و همه‌ی موجودات، این حق را دارند که به نیک‌بختی و صلح دست یابند؛ بگذار فریاد بزنم که ای موجودات عالم، تا می‌توانید، شاد باشید.

جهان، زمین خاک‌آلود و پر گرد و غباری‌ست که توانا و ناتوان، پیر و جوان، کوتاه و بلند، و استوار و سست، فرصت زندگی در آن را دارند.

نه می‌توان پنهانی زندگی کرد و نه می‌توان زندگی را در برابر نظر مردمان ادامه داد؛ گاهی نزدیک و گاهی دور، خردمندانه بیندیش! ای جهانیان، شاد زندگی کنید.

دشنام مده، از ناسزاگویی بپرهیز و زبانت را چونان گل سرخی، پنهان در گلخانه‌ی دهان، پوشیده بدار و بگذار تنها عطرش پراکنده گردد. هیچ موجودی را خوار مدار و بدان، این جهان می‌تواند مرتعی باشد سرسبز و رنگارنگ از گل‌های دوستی، محبت، عشق و احترام.

بخش‌هایی از متون مقدس بودایی، سوترای مهر

آیین را به شما می‌سپارم، پس از من، این چراغ روشن خواهد ماند، چون زندگی ادامه خواهد داشت. زندگی را برای زندگان، هموار کنید. با سر و ریش سترده از مو و جامه‌های زردی که در بر می‌کنید، آفتابی باشید رونده بر خاک.

دلم می‌خواهد مشعلی باشم فروزان که پیشاپیش راه تاریک و تیره‌ی گسترده در برابر آدمیان، بسوزم و روشنایی ببخشم؛ رنج، نشان هستی‌ست و آگاهی از آن، خاص خواص و نخستین گام در راه رهایی.

روی سخن من با شخص یا فرد خاصی نیست، آیینی که من بنیاد نهادم، همه‌ی آدمیان را مورد خطاب قرار می‌دهد؛ مقصد نهایی آیین من، روشن‌شدگی است؛ روشن‌شدگی برای همه یکسان است و هر کسی توانایی آن را دارد که خود را به آن برساند.

من چونان ابری باران‌زایم که هنگام بارش، بر سر همه به یک اندازه می‌بارم، بارانی که جهان را شاداب و با طراوت می‌کند. روشن‌شدگی برای اشراف و عوام، فقیر و غنی، عارف و عامی و بدان و خوبان، یکسان است.

انسانی که از ظاهربینی و زود باوری آزاد است، آن نیافریده را می‌شناسد؛ چنین انسانی، همه‌ی حلقه‌ها را شکسته، به همه‌ی فرصت‌ها پایان داده، و همه‌ی آرزوها را رها کرده‌است، او به‌راستی، والاترین انسان‌ها‌ست.

آن‌گاه که آدمیان مرا بر ساحل آرمیده‌ای خاموش بدانند، به یاد من، مکان‌هایی که بوده‌ام و خاکسترم، هدایای بسیار پیشکش می‌کنند، مرا نمی‌بینند، اما امید دیدار، دل‌های‌شان را شاد و پاک می‌کند. ای مردم، زندگی را زندگی کنید؛ آرام، خویشتن‌دار و آزاد از آز.

دیگر رهایم، رها از تشنگی، از رنج … ، و رهایی من، لغزش‌ناپذیر است، می‌دانم، این فرجامین تولد من است، می‌دانم، از برای من، دیگر وجود دوباره‌ای در کار نیست.

 گفتارهایی از بودا

(برگرفته از متون مقدس بودایی)