بایگانی برچسب‌ها: ادبیات

ده نکته‌ی نویسندگی

 writing

 

۱- قسمت‌های خسته کننده را حذف کنید.

«من سعی می‌کنم قسمت‌هایی را که می‌دانم مردم از آن‌ها به‌سرعت عبور می‌کنند، ‌حذف کنم.» المور لئونارد

به‌جز در مواقعی که برای اهداف شخصی، مطلبی را می‌نویسید، ‌باید به میزان توجه کسی که قرار است نوشته‌تان را بخواند، دقت داشته باشید. دلیلی برای انتشار مطلبی که مفید و یا جالب نباشد، وجود ندارد.

 

۲- کلمات غیر ضروری را حذف کنید.

«هر وقت خواستید واژه‌ی «بسیار» را به‌کار ببرید، به جای آن بنویسید «لعنتی». به این ترتیب ویرایشگر نوشته‌های‌تان این کلمه را حذف می‌کند و نوشته‌تان همان‌طور که باید باشد می‌شود.» مارک تواین

پیش‌تر گمان می‌شد به‌کار بردن واژه‌های «حقیقتا»، «واقعا» و یا «بسیار» نوشته را قوی‌تر می‌کند اما اصلا این‌طور نیست. آن‌ها تنها راه را بند می‌آورند، پس همه‌شان را دور بریزید و به پشت سرتان هم نگاه نکنید!

 

۳- با احساس و شور و هیجان بنویسید.

«برگه‌تان را با نوشته‌هایی از صمیم قلب پر کنید» ویلیام وردزورث

این طبیعی است که وقتی خودتان راجع به نوشته‌تان احساس خوبی نداشته باشید، دیگران هم نمی‌توانند چنین احساسی داشته باشند.

 

۴- تصویر ذهنی بکشید.

«به من نگو ماه در حال درخشیدن است، درخشش نور ماه در شیشه‌های شکسته را به من نشان بده.» آنتوان چخوف

بیان هر چیز به زبان ساده خوب است ولی وقتی نیاز دارید که توجه دیگران را جلب کنید، از تشبیه، ‌استعاره و تصاویر ذهنی زنده استفاده کنید تا بازخورد احساسی و واکنش قوی و خوبی از مخاطب خود دریافت کنید.

 

۵- آسان بگیرید.

«نوشته‌های قدرتمند، کوتاه و خلاصه هستند.» ویلیام استارنک

شاید دلیل اصلی این عقیده که نوشته‌ی ارزشمند، نوشته‌ای طولانی است، ‌آن بیدار نشستن‌های شبانه و تلاش برای نوشتن مقاله‌هایی با حداقل ۱۰ صفحه بوده باشد که برای سالیان متمادی مد روز نویسنده‌ها بوده است! اما به‌نظر می‌رسد این روز‌ها بیان کردن مفاهیم مورد نظر به آسان‌ترین شیوه ممکن راهی سخت و پیچیده باشد.

 

۶- برای عشق به نویسندگی، بنویسید.

«آن‌قدر بدون دستمزد بنویسید، ‌که کسی به شما پیشنهاد دستمزد برای کارتان را بدهد.» مارک تواین

وقتی تصمیم به نوشتن می‌گیرید، سخت‌ترین کار این است که بدانید از کجا باید شروع کنید. پس این کار را نکنید. فقط شروع به نوشتن کنید. وبلاگ، بهترین مکان برای شروع نوشتن است. مهم‌ترین فایده این کار بازخوردهایی است که از وبگردان می‌گیرید.

 

۷- یاد بگیرید چگونه با انتقاد‌ها کنار بیایید.

«باید یاد بگیرید که چگونه رد شدن‌ها را بپذیرید و موافقت‌ها را رد کنید.» ری بردبری

نوشتن به‌معنای قرار دادن خود در معرض دید بر‌هم‌زنندگان نا‌شناس رشته افکار و ارسال کنندگان بی‌شرم پارازیت روی ذهن است، باید یاد بگیرید که چطور با توهین‌ها و یا تعریف و ستایش‌های بی‌دلیل کنار بیایید.

 

۸- تمام وقت بنویسید.

«در نوشتن، کمیت، کیفیت را رقم می‌زند. اگر فقط به چند نوشته بسنده کنید، محکوم به فنا می‌شوید.» ری بردبری

«تنها راه این‌که اسم خودتان را نویسنده بگذارید این است که تمام وقت، مشغول نوشتن باشید و هر یک دقیقه وقت آزاد را هم هدر ندهید. اگر به این روش کار نکنید، ‌مطمئنا کار دیگری هم نمی‌توانید انجام دهید.» جان ایروینگ

 

۹- چیزی را بنویسید که می‌شناسید و یا چیزی را بنویسید که می‌خواهید درباره‌ی آن بیشتر بدانید.

«اگر کسی بخواهد سبک مشخص خود را در نوشتن داشته باشد باید اول طرز فکر مشخصی داشته باشد و اگر می‌خواهد سبک اصیلی داشته باشد در ابتدا باید روح شریف و اصیلی داشته باشد.» یوهان ولفگانگ ون گوته

«به‌‌ همان اندازه که یاد بگیرید، بنویسید.» لرد اکتون

نویسندگی موفق، تماما به اعتماد و قدرت بستگی دارد. منطقی است که هر نویسنده باید در حوزه‌ای که درباره آن تخصص و تجربه دارد بنویسد. اگر در زمینه‌ای تخصص ندارید خواندن و نوشتن بهترین راه برای توسعه توانایی‌ها و در معرض نمایش گذاشتن آن‌ها است.

 

۱۰ – منحصر به فرد و غیر قابل پیش‌بینی باشید.

«من موفقیت‌هایم را مدیون این رفتار هستم که با احترام به تمام نصیحت‌ها گوش کردم و بعد دقیقا راه مخالف آن‌ها را رفتم.» جی. کی. چسترتون

«ثبات و استحکام، آخرین پناه در برابر تخیل نداشتن است.» اسکار وایلد

«شور و حرارت. علاقه و لذت. چقدر به‌ندرت این کلمات از زبان کسی شنیده می‌شوند. چقدر به‌ندرت دیده می‌شود که بشود کسی را با این صفات و این نوع زندگی مشاهده کرد. با این حال هنوز هم وقتی از من خواسته می‌شود مهم‌ترین ملزومات نویسندگی را بیان کنم و این‌که چه چیزهایی باعث حرکت نویسنده در مسیر نویسندگی و رسیدن به مقصد مورد نظرش می‌شود، می‌گویم مراقب شور و حرارت دورنی‌اش باشد و به علاقه و لذت‌هایش بنگرد.» ری بردبری

تنها، حرکت کردن است که شما را از موقعیت فعلی‌تان جدا می‌سازد و در مسیر به کمک‌تان می‌آید. سبک‌های جدید را تجربه کنید، حتا اگر این کار به‌معنای به جان خریدن انتقاد‌ها باشد. بدون حرکت به سمت جلو، ‌مطمئنا از قافله عقب می‌مانید.

 **********

 

این یادداشت رو یکی از دوستان عزیز، برای من فرستاده بود. منبع نوشته، موسسه فرهنگی هنری تسنیم ذکر شده بود (اینجا). توی نوشته‌ای که روی سایت گذاشته بودن، منبع، وبلاگ خانم بتول سید حیدری اعلام شده بود (اینجا). توی وبلاگ خانم حیدری هم، منبع اصلی، ذکر نشده بود. در هر حال، دستِ نویسنده و مترجم‌اش درد نکنه. نوشته‌ی خوبی هست. مدتی پیش هم از طرف دوست عزیزی که این نوشته رو فرستاد و هر از گاهی برای من و دیگر دوستان، داستان کوتاه و معرفی سایت و خبر در خصوص ادبیات داستانی میفرسته، یه متن تحت عنوان «10 قانون نویسندگی» به‌دستم رسید که من هم به‌رسم اشتراک‌گذاری، فایل مطلب رو برای دانلود پایین یادداشت میارم. منبع این نوشته، سایت تبیان هست.

 

 10 قانون نویسندگی – دانلود فایل پی‌دی‌اف

 


کاتاکالی

 کاتاکالی

«کاتاکالی» (Kathakali) یا تئاتر رقصان هند، از هنر‌های باستانی سرزمین هندوستان محسوب می‌شود. این هنر در طی قرن‌ها، تکامل یافت و تا حدودی می‌توان گفت که در قرن هفدهم میلادی، به انسجام و قالب ثابتی دست پیدا کرد.

نمایش‌نامه‌هایی که در کاتاکالی ‌روی صحنه می‌رود، همان داستان‌های کهن خدایان هند باستان است که در کتاب‌هایی نظیر «مهابهارات» (Mahabharata) آمده. این روایت‌ها، شاید برای مخاطب بیگانه، آن‌چنان قابل درک نباشد اما برای مردم هند، چیزی فراتر از یک داستان است، حتا برای مردم عادی کوچه و بازار. از این لحاظ می‌توان دریافت که کاتاکالی، بیش‌تر نمایشی آیینی و اساطیری‌ست که کارگردان و بازیگر در آن، نقشی در مفهوم‌سازی روایت‌ها ندارند و فقط آن را ملموس‌تر، درخشان‌تر و برجسته‌تر می‌کنند. خود نمایش و خط داستانی آن، خودش را بیان می‌کند و مخاطب، به نوعی پیشینه‌ی اساطیری سرزمینش را مرور می‌کند، مروری که سرشار از موسیقی و رنگ و زیبایی‌ست.

کاتاکالی، در حقیقت جولانگاهی‌ست که در آن، پنج هنر بسط یافته و متجلی می‌شوند، این پنج هنر عبارت‌اند از:

۱- ادبیات

۲- موسیقی

۳- نقاشی (یا گریم)

۴- نمایش (یا بازیگری)

۵- رقص

در تئاتر کاتاکالی، هنرمندان هیچ کلامی به‌زبان نمی‌آورند و در این میان، فقط با حرکات ویژه‌ی دست‌ها و ریتم‌های خاص بدن، مفاهیم نمایش‌نامه را به مخاطب انتقال می‌دهند. مخاطب این نمایش، تمامی اقشار جامعه هستند. در گذشته، به‌علت محدودیت سوادآموزی برای همه‌ی قشرها و تعداد زیاد مردم بی‌سواد در سطح جامعه‌ی هندوستان، کاتاکالی، روشی بود برای آموزش غیرمستقیم آیین‌های باستانی، روایتِ نمود و تجلی خدایان هندو و بیان تعالیم و آموزه‌های آن‌ها از طریق رقص و موسیقی و نمایه‌های سمبلیک که به‌خاطر سپردن آن‌ها را برای همه امکان‌پذیر می‌کرد.

در نمایش‌های کاتاکالی، البسه، کلاه‌ها و ابزار خاصی استفاده و چهره‌ی بازیگران نیز به‌نوعی گریم می‌شود. هنرجویان این رشته‌ی هنری، عموما از کودکی به این نوع نمایش وارد می‌شوند و در طول سال‌ها تمرین، علاوه بر یادگیری رقص و غیره، حالات و حرکات دست را نیز می‌آموزند.

در این نمایش، برای انتقال مفهوم و روایت داستان، نه از کلام، بلکه از حرکات و فیگورهای خاص دست استفاده می‌شود که هر یک معنا و مفهوم خاصی داشته و به «مودرا»  (Mudra) شهرت دارد. مودراها در واقع ژست‌های نمادین دست است که پیشینه‌ی آن به «یوگا» بازمی‌گردد. هم‌چنین، مودراها در آیین هندو و کیش بودایی هم، بسیار به‌چشم‌ می‌خورند. مودرا در مینیاتورهای هندی نیز مشهود است.

در کاتاکالی، از مودراها و ترکیب‌شان با حرکات، ژست‌ها و فرم‌هایی که به بدن داده می‌شود، بازیگر، به‌نوعی، داستان را با حالت‌های مختلف دست‌هایش روایت می‌کند و هیچ کلامی وجود ندارد. هر چند که گاه ممکن است، یک یا دو راوی متکلم، داستان را به‌صورت آوازخوانی، بیان کنند، اما بازیگرها، فقط از ژست‌های دست و فرم‌های رقص برای بیان دیالوگ‌ها بهره می‌گیرند.

در راستای حفظ، گسترش و ترویج هنر کاتاکالی، «مرکز بین‌المللی کاتاکالی» در شهر «دهلی»، مجموعه پروژه‌های متعددی را از سال ۱۹۸۰میلادی در دست گرفته‌‌است تا بتواند علاوه بر حفظ این سبک هنری، آن را با جهان مدرن نیز تطبیق دهد. در این زمینه، هنرمندان کاتاکالی، نه تنها به روایت‌های باستانی و ملی خود می‌پردازند، بلکه به تجربه‌های جدید نیز رو می‌آورند، مانند به‌روی صحنه بردن آثار «شکسپیر». البته در حالت کلی، قالب و چارچوب اصلی روایت در کاتاکالی، همان داستان‌های اساطیری و آیینی هندو است.

کاتاکالی، نمادی‌ست از هنر اصیل و باستانی هند که امروزه نیز مشهود است و به‌عنوان یک ارزش ملی در هند، مورد توجه می‌باشد.

این هنر نمایشی، در سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد «یونسکو» (UNESCO)، به‌عنوان میراث فرهنگی (معنوی) جهانی، ثبت شده‌است.

علی فرح‌بخش

 

کاتاکالی – دانلود فایل پی‌دی‌اف مقاله

کاتاکالی

این مقاله 1 اردیبهشت 1391 در رادیو کوچه منتشر شد.