کودو ساواکی (Sawaki Kōdō)، یکی از اساتید برجسته‌ی سوتو ذن (Sōtō Zen) در قرن بیستم بود. وی در شانزدهم ژوئن 1880 در ژاپن متولد شد. در کودکی، والدین خود را از دست داد و به فرزندخواندگی زوجی قمار‌باز و فاحشه درآمد. در شانزده سالگی، از خانه فرار کرد و به سلک راهبان دیر ایهی‌جی (Eihei-ji) – یکی از دو دیر اصلی مکتب سوتو ذن – پیوست.

در 1900، به ارتش امپراتوری ژاپن ملحق شد و در 1904 به‌عنوان سرباز پیاده نظام به چین رفت تا در نبردھای ژاپن و روسیه شرکت کند و پس از متحمل شدنِ زخمی مھلک، به کشورش بازگشت. در 1908 به تحصیل در رشته‌ی فلسفه پرداخت و در 1916 به‌عنوان استاد مشغول تدریس شد. در 1935، به‌سمت استادی دانشگاه کامازاوا رسید. در همان دوره، وی سرپرستی دیر آنتای‌جی (Antai-ji) در شمال کیوتو (Kyoto) را به عهده گرفت. به‌علت سفرهای بسیارش به اقصا نقاط ژاپن برای تعلیم ذن، به کودو ساواکی یا کودوی بی‌خانمان شهرت یافت، زیرا که ماوا و محل اقامت دائمی نداشت. او شاگرد ارشد استاد کوشو اوچی ياما (Kosho Uchiyama) بود. وی در بیست‌و‌یکم دسامبر 1965 در دیر آنتای‌جی، وفات یافت.

کودو ساواکی روشی (Rōshi – لقبی برای استادان ذن) در تعالیم خود، بر ذاذن (Zazen) تاکید ویژه‌ای داشت، همان اصل شیکان‌تازا (Shikantaza) در طریقت سوتو ذن، به‌معنای فقط نشستن. (سه اصل سوتو ذن: 1- مراقبه‌ی اینجا و اکنون 2- من دیگری نیستم و دیگری من نیست 3- شیکان تازا)

استاد کودو ساواکی، از بزرگان تاریخ ذنِ معاصر محسوب می‌شود. تعالیم او صادقانه، مستقیم و بی‌پیرایه بود. وی گفته‌است «بهترین ذاذن، آن است که در جریان آن، کاری انجام ندهند.» او از حامیان طبیعت بود و از انسان، به‌عنوان عنصری که محیط زیست را تخریب می‌کند، گله‌ داشت.

پیرامون زندگی و آموزه‌های این استاد ذن، کتابی به‌نام «تعلیم ذن کودوی بی‌خانمان» به‌قلم اوچی‌یاما کوشو (Uchiyama Kōshō) در سال 1990 انتشار یافت.