تکنولوژی و خدایانی از جنس پلاستیک

از یادداشت­ های قدیمی : 

توی هند که بودم، بیشتر وقتم رو به معبدهای هندو سری می­زدم و زیر و روی کارشون رو بررسی می­کردم. توی معبدهای بزرگ­شون عموما مجسمه­ ی خدایان یا به قول ما بت­ هایی بود که بعضی­ هاشون خیلی با ارزش هستن، البته منظورم ارزش مادی هست. دم در معبد یا نزدیکی معبدهای نسبتا بزرگ، دستفروش­ هایی بودن و مجسمه­ هایی از خدایان رو میفروختن که محبوب­ترین­شون، مجسمه­ ی گنشه بود که سر فیل و تن انسان داره.

برام جالب بود که با پیشرفت تکنولوژی، خدایان بیچاره هم نتونستن جوون سالم به در ببرن و اونا هم پلاستیکی شدن. مجسمه ­هایی که از مواد شیمیایی ساخته میشن و وقتی بوشون میکنی بوی گند پلاستیک و نفت و دمپایی پاره میدن دیگه واقعا مسخره ­ست و یا ازین مواد جدیدی که شبیه گچ می­مونه و بهش میگن پلی نمی­دونم چی­ چی ساخته میشن.

البته یه خوبی هم داره؛ اگه یه موقع رفتی یه خدا خریدی و بعد از یه مدتی خراب شد یا کثیف شد و دیگه حال نداد، می­تونی بری یه دونه دیگه بگیری، یا اصلا ده تا بگیری بذاری انباری تا دم دست باشه!

امان از این تکنولوژی که حتی به خدایان بی­چاره هم رحم نکرده. زمان باستان یارو می­ شست خودشو پاره می­کرد یه بت می­تراشید از سنگ، آخرش می­زدن توی سرش که خاک بر سرت این چیه می­پرستی. وای به حال حالا که خداها رو می­خوان بسازن یه خرده پلاستیک و نون خشک و دمپایی پاره رو با یه کم دوغ و باد معده قاطی می­کنن و می­ریزن توی قالب و خداد تا خدا رو توی سیم ثانیه تولید می­کنن! حالا من نمی­دونم این مشکل خدایان هست که قضیه این­جوری شده یا مشکل آدم­ هاست که حتی برای خدایانشون هم دیگه ارزشی قائل نمیشن؟!