از یک شاعر معروف چینی پرسیدند چگونه شعر میسراید. جواب داد: شعر چینی معمولا چهار مصرع دارد. نکتهی ابتکاری در مصرع یا سطر اول است. مصرع دوم ادامهی اولی ست. مصرع سوم متفاوت است و موضوع جدیدی را شروع میکند و در در مصرع چهارم آنچه در سه قسمت اول آمده جمع و جور میشود. برای مثال:
دو دختر یک بازرگان ابریشم ژاپنی در کیوتو زندگی میکنند
بزرگتر بیست ساله و دیگری هجده ساله
سرباز ممکن است با شمشیرش به قتل رساند
ولی این دختران مردها را با دیدگان خود میکشند
وبلاگ علی فرحبخش (موگِن) 
8 سپتامبر 2011 at 23:05
نکته ی جالب در دید و فرهنگ شرقی ها هم همین نکته است …. نوعی بازی و لذت ذهنی …کلمات صرفا برای بیان خیال یا صور شعری نیستند …چیزی که ورای این لغات ، عیان است نکته سنجی ست!